Dlaczego w ogóle o tym mówimy?
Tolerancja to jedno z tych słów, które przewijają się na szkolnych korytarzach tak często, że czasem przestajemy je w ogóle słyszeć. A szkoda – bo kryje się za nim coś dużo większego niż „bądźmy dla siebie mili”.To raczej: „dajmy sobie prawo do bycia różnymi” – a to robi różnicę.
W świecie, w którym każdy ma własną historię, tempo, styl, wrażliwość i sposób myślenia, tolerancja działa trochę jak zwykła, codzienna uprzejmość: niby oczywista, niby prosta – a jednak łatwo o niej zapomnieć. Wystarczy gorszy dzień, jakaś drobna różnica między nami, żeby nagle posypały się żarty „dla beki”, przewracanie oczami albo czyjeś wykluczenie z rozmowy czy z grupy. Małe rzeczy, które potrafią zostawić naprawdę duże i bolesne ślady.
Dlatego 16 listopada nie składamy wielkich deklaracji, tylko zatrzymujemy się na chwilę i zadajemy sobie jedno proste pytanie: jak to jest być obok kogoś, kto nie jest „taki sam jak ja”?
Bo tolerancja nie polega na tym, żeby wszystko nam się podobało. Nie wymaga, żebyśmy we wszystkim się zgadzali. Ona zaczyna się tam, gdzie kończy się potrzeba oceniania. Tam, gdzie mówimy: „okej, ty masz inaczej – i to jest w porządku”.
Każdy z nas potrzebuje miejsca, w którym może być sobą, bez udawania, bez strachu przed komentarzem. I każdy z nas może takim „miejscem” by dla innych. To nie jest wielka filozofia. Czasem to tylko jedno, krótkie zdanie: „hej, usiądź z nami”, „nie śmiej się z niego”, „daj mu spokój”.
Można mówić, że świat staje się lepszy dzięki wielkim ideom. Ale prawda jest prostsza: świat staje się lepszy przez nasze codzienne wybory.
Dlatego dziś – 16 listopada 2025 roku, w Międzynarodowym Dniu Tolerancji – niech każdy z nas zrobi jeden mały krok w stronę człowieka, który jest trochę inny niż my sami.
A jeśli takich małych kroków zrobi się w szkole kilkaset… to stworzy się z tego naprawdę długa, wspólna, ciekawa i fajna podróż.
Autorzy tekstu: Szkolni specjaliści
